Bir atəş yaxdığına yanğınım deyir əlbət... Ey xarıyla həsrətimi alovlandıran sevgili, atəşi də yandıracaq bir qor olur, nəhayət. Dərdimi kağızlara anlatmaq, yanğınımı sözlərlə paylaşmaq bir fərəhlik verir qəlbimə. İçimi tökə bilmədim heç bir şeirə, anlada bilmədim eşqimi heç bir yazıya, kifayət etmir sözlər, amma əhvalım anladır halımı. Çölümsən mənim, sənə yağmaq, səni eşqə, səni sevincə doyurmaq istəyir qəlbimdən bəslənən xəyal buludlarım. Dünyada bunu bacara bilməsəm, uqbada gerçəkləşdirəcəyəm təxəyyüllərimi. İzahı yox ki, izah edim, sərhəddi yox ki, sərhəddini müəyyənləşdirim eşqin... Hər baxışıyla qəlbimi əllərində əridən sevgili! Yoxluğumu varlığıyla ən gözəl səhraya çevirən çöl, hər əsməyiylə məni yandırıb özünə bəndə eyləyən yel. Səninlə aləm başqa bir mənaya, səninlə təbiət başqa bir hala bürünür və səninlə qəlbim xoşbəxtlikdən ölür.
