Çocuklarla Felsefe ve Meditasyon "Anne, felsefeye başlamak için 7,5 yaşını beklediğime inanamıyorum." Frédéric Lenoir Paris'ten Abidjan'a, Cenevre'den Montréal'e uzanan felsefe atölyelerindeki deneyimlerini anlatıyor. 6-10 yaş arası çocuklarla yapılan bu çalışmalarda mutluluk, ölüm, dostluk, adalet, sevgi ve hayatın anlamı gibi büyük sorular ele alınıyor. Montaigne, çocuklara "iyi doldurulmuş" değil, "iyi biçimlendirilmiş" bir kafa kazandırmak gerektiğini söylüyordu. Lenoir bu fikri soyut bir eğitim idealinden somut bir deneyime dönüştürüyor. Atölyelerde çocuklar hazır cevaplar edinmiyor; dinlemeyi, söz almayı, başkalarının düşünceleriyle gerçekten karşılaşmayı ve kendi düşüncelerini kurmayı öğreniyor. Felsefe, aktarılacak bir bilgi olmaktan çıkıp birlikte sürdürülen bir etkinliğe dönüşüyor. Meditasyon ise bu çerçevede bir rahatlama tekniğinin ötesinde; zihnin dağınıklığını çerçevelemenin, ortak yaşama ve söze dönüşen iç deneyime dikkatle yönelmenin bir pratiği olarak beliriyor. Çocuklarla Felsefe ve Meditasyon, çocukların düşünceyle kurduğu ilişkinin ne kadar erken, ne kadar ciddi ve ne kadar kurucu olabileceğini gösteriyor.
