K-Ming Chang’in hikâyelerinde keder ile neşenin iç içe geçtiği bir varlıklar korosu geziniyor: Arzunun Tanrıları bizi, ötekilere kazınıp doyurulmamış açlığın çeşitli veçheleriyle karşı karşıya getiriyor. Lambda Edebiyat Ödülü finalisti olan bu öykü derlemesi göçmenlerin, queer bireylerin ve kadınların dünyasını, gerçeküstü öğelerle işbirliği yaparak, mercek altına alıyor. Tayvanlı-Amerikalı bir kız çocuğunun gözünden teyzelerin, ölü kuzenlerin, hortumların, sel sularının, çöldeki suşi restoranlarının, bodrum katlarının ve teknelerin içinden geçerek anlatılan bu hikâyeler, varoluşun sarmal merdivenini inip çıkıyor: birlikte görülen rüyalar, kırılmış dişler, insanın içine defnedilen bebek cesetleri ve özneleri kuytulara saklanmış, varoluşu köklendiren, insanı köklerinden söken matem ve mutluluk. Sesleri birbirlerinde yankılanan hikâyeler, geçmişi yalnızca anlatmıyor; sarsıyor, büküyor ve yeniden inşa ediyor. Kimi zaman ölü kuzenler korosunun çarşaflar altında tepinerek sızdığı bir yatağın içinde, kimi zamansa hortum fotoğraflarına özlemle bakan bir kadının ensesinde, arzunun biçim değiştirdiği, matemin uzuvları kemirdiği bir evrende yol alıyoruz. Arzunun Tanrıları sadece anlatmaz – fısıldar, bağırır, işler, söküp atar, sonra da tekrar diker. Çünkü bazı hikâyeleri anlatmak yetmez; o hikâyeleri bir felakete emanet etmek, felaketlere bazı hikâyeleri emanet edecek kadar güvenmek gerekir.
